Jedna fiszka, dziewięć pytań: tryby nauki

Większość aplikacji z fiszkami pokazuje kartę i pyta: „czy pamiętasz?”. RepeatMe zadaje o tę samą fiszkę do dziewięciu różnych pytań, od rozpoznania po wpisanie z pamięci. Ta strona wyjaśnia, jak je włączyć i po co.

Po co kilka trybów dla jednego faktu

Rozpoznać słowo i samemu je wytworzyć to dwie różne umiejętności. Można sto razy poprawnie przejść „cat → kot” i mimo to zawiesić się, gdy to słowo jest potrzebne w zdaniu. Tryby tworzą drabinkę: rozpoznawanie jest łatwe, wybieranie trudniejsze, a przywołanie z pamięci najtrudniejsze. Zaliczony trudny tryb daje dłuższy odstęp niż łatwy.

Trybu nie wybierasz sam. Sesja bierze to, co wynika z danych fiszki. Żeby poćwiczyć jedną umiejętność, zawęź zestaw przyciskiem Zmień tryby na zakładce Nauka.

Dziewięć trybów

Fiszka z samym przodem i tyłem działa już w prawie wszystkich trybach: opcje do wyboru pochodzą z innych fiszek talii. Zdanie z luką otwiera dwa kolejne. Edytor pokazuje dokładnie, gdzie fiszka się pojawi, w bloku Gdzie się pojawi, i dlaczego brakuje jakiegoś trybu. Nie trzeba wypełniać pól ręcznie: potrafi to SI.

Akceptowane odpowiedzi zamiast jednego wzorca

Wpisana odpowiedź jest porównywana ze zbiorem dopuszczalnych odpowiedzi, a nie z jednym napisem. „Wesoły”, „radosny” i „w dobrym humorze” mogą być poprawne dla tej samej fiszki, a o tym, które uznać, decydujesz Ty. Literówka nie liczy się jako zapomnienie: porównanie jest rozmyte.

Szczyt drabinki: przywołaj słowo i wpisz je samodzielnie.

Dzięki temu wpisywanie nadaje się do prawdziwego materiału językowego, a nie tylko do dyktand.

Kontekst i wyjaśnienie

Dwa pola, które łatwo pomylić:

• Kontekst doprecyzowuje pytanie. Używaj go tylko wtedy, gdy sam przód dopuszcza więcej niż jedną poprawną odpowiedź: słowo „zamek” musi podpowiedzieć, czy chodzi o budowlę, czy o zamykanie drzwi. Kontekst nigdy nie może zdradzać odpowiedzi.
• Wyjaśnienie pojawia się po odpowiedzi. Tam trafia reguła, mnemotechnika albo zastrzeżenie.

① pokazuje się razem z pytaniem; ② pojawia się dopiero po odpowiedzi.

Wpisanie wyjaśnienia do kontekstu to najczęstszy sposób, by fiszka stała się zbyt łatwa, by warto było ją powtarzać.

Lekcje: artykuł przypięty do talii

Do talii można dołączyć lekcję: artykuł wyjaśniający materiał, który ćwiczą fiszki. Strona lekcji jest publiczna i daje czytelnikowi także korepetytora SI: sesję z tej talii we własnym czacie, zakończoną fiszkami z jego błędów. Jak to działa, opisuje artykuł SI w RepeatMe.

Pełny opis pole po polu, z przepisami na różne rodzaje materiału, znajdziesz w przewodniku po tworzeniu fiszek.